کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیست انسان جز زبان و گفتگو.

کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیست انسان جز زبان و گفتگو.

کوتوال  (اشعار احمدیزدانی)

بنام خدا


تنگه ی واشی ام و گـــــردنه ی حیـــرانم

مستی نیمه شب و ذِکرِ سحـــرگاهــــانم

ناز دنیـــای بنـــــانم ، هنــــر فـــــرشچیان

شعــــر پروین و فـــــروغم، قــــدح قوچانم

غــــزل حافظــــــم و مثنـــــــوی مـــــولانا

تخت جمشیدم و چون گوشه ای از ایرانم

می خوری باده فروشم ، دل عاشق دارم

بنده ای منتظــــرم ، کـــولی سرگـــردانم

برج میـــلاد نگاهـــم به جهان انسانیست

کــــوتوالـــم من و از خِطّه ی کـــوهستانم

احمدیزدانی(کوتوال)

پیام های کوتاه
تبلیغات
Blog.ir بلاگ، رسانه متخصصین و اهل قلم، استفاده آسان از امکانات وبلاگ نویسی حرفه‌ای، در محیطی نوین، امن و پایدار bayanbox.ir صندوق بیان - تجربه‌ای متفاوت در نشر و نگهداری فایل‌ها، ۳ گیگا بایت فضای پیشرفته رایگان Bayan.ir - بیان، پیشرو در فناوری‌های فضای مجازی ایران
طبقه بندی موضوعی
آخرین مطالب
نویسندگان

۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «جنگ و درگیری عالم همه در غیبت توست» ثبت شده است

 

جنگ بودو شده کشور همه جایش سنگــــر

 

کــــرده شیطانِ بزرگ توطئه یک بارِ دگــــر

 

چشم ناموس وطن مــــانده به در تا فـــرزند

 

بزنـد دســــت به تدبیــــرِ دفـــاعــــی بهتــــر

 

شـــده کشـــور چــو کمان ،حضرت آقا آرش

 

روزو شب در سفر،از شهر به شهری دیگر

 

خانه در معرض ویرانی و غــارت ، غمگین

 

جبهه شد خانه ی اوّل و خطـــــر پشتِ خطر

 

گامهــــا محکـــــم و مـــردانه وَ فولادین بود

 

پختــــه در آتشِ دوران ، نَسَبَش از حیــــــدر

 

وعده گاهِ همـــه عشّـــــاق خطـــوطِ جبهــــه

 

دوستان رفته به معـــراج پس از همـــــدیگر

 

استقامت شدو کشــــور به سرِ پا برگشـــــت

 

هســـت آن خاطـــره ها عبرت تاریخِ بَشَـــــر

 

گــــرچـه هستندو بشکرانه دعاگو هستیـــــم

 

خــود شهیــــدند مسیحــــادم و ذاتی اطهــــر

 

یادگــــارند که از نســـلِ شهیــــدان مــــاندند

 

از شهیـــد است نظــرکردۀ مهدی(عج)کشور

 

احمدیزدانی

 

  • احمد یزدانی

مــــــی دَوَم در پــــیِ وصــل تو همـه دنیا را

عاشقم مـــــن ، چه کنـم بی تو دل شیـدا را

گـــرچه غــایب شـــده ای ای گل نرگس ،امّا

آنقــــــــدر در بــزنــم تــا بپــــــذیــری  آقـــا

 

اشک بی ریب و ریا نزد شما مقبـــول اســت

بر فقیران نگه و لطف شمــا معمـــول اســت

توشه ام توبه وصبر است مـــرا زاد سفـــــر

امرو فــــرمان خــدا بر همگان مشمول است

 

چــه غمـــی تلخ تر از اینکـــه نخواهی ما را

از گــــــروه بـدو بیمـــــار نکاهـــــی مـــــارا

اُدّعونی شده امّیـــــد وصــــــال رخ دوسـت

مـــن که خـــــواندم ، ننوازی به نگاهی مارا

 

ســـــــرزدم بادل عــاشـق همـه ی صحراها

انتـــظارِ تــو تکان داد همـــــه ی دنیـــاهـــــا

چشـــم یعقــوب زمان سوخت به راه یوسف

میکنــــد نور حضــــورت به یقیــن غــوغاها

 

خندۀ شیعـــه به وابستگی و برکــت توسـت

جنـــگ و درگیری عالم همه در غیبت توست

هُــــرمِ احســاس حضورِ تو وَ رهبر با ماست

حلّ هـر مشکل و سختی به ید قدرت توست

 

نایبـــــــان تــو مقــــــامـــــات بـزرگـی هستند

صاحب علم و کــرامــــات بزرگـــــی هستنـــد

شـــــده هــــرگـــوشۀ این خاک مزیّن به گلی

هـــــرنشـــــان از تو عـــلامات بزرگی هستند

 

روشن است از رُخشان چهرۀ این شهرو دیار

ترک کــــــردند بــرای رهِ دیــن شهــــرو دیار

خونشان ریخت ولی بیمه از آنهــــا شــد دین

از شهید است گُلستــان گِلِ این شهــرو دیار

 

شهـــر پیچید به خود از تو و عشق و تب تو

رهــــــروانند همـــــه چلّـــه نشیــن شب تو

بذر عشــق تو به دل کاشته باشــد هـرکس

وقــت محصــــول درو میکنـــد از مکتــب تو

 

مــردم منطقه وابستــــه ی اینجــا هستنــــد

بر ائمّـــــه مطیـــــع و رهــــرو آنهـــا هستند

هر کرامت که بگویم شـــده ســـاطـــــع اینجا

از همین روست نظـــــرکــــرده ی آقا هستند

 

از غــــم دوریت ای دوســـت پریشان شده ام

بی تو از کـــرده ی یک عمر پشیمان شده ام

آرزویــم بنشینــــم به ســــــر سفــــــره ی تو

وقـــت مستــــی بزنم داد که انسـان شده ام

احمد یزدانی

  • احمد یزدانی