کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال  (اشعار احمدیزدانی)

بنام خدا


تنگه ی واشی ام و گـــــردنه ی حیـــرانم

مستی نیمه شب و ذِکرِ سحـــرگاهــــانم

ناز دنیـــای بنـــــانم ، هنــــر فـــــرشچیان

شعــــر پروین و فـــــروغم، قــــدح قوچانم

غــــزل حافظــــــم و مثنـــــــوی مـــــولانا

تخت جمشیدم و چون گوشه ای از ایرانم

می خوری باده فروشم ، دل عاشق دارم

بنده ای منتظــــرم ، کـــولی سرگـــردانم

برج میـــلاد نگاهـــم به جهان انسانیست

کــــوتوالـــم من و از خِطّه ی کـــوهستانم

احمدیزدانی(کوتوال)

پیام های کوتاه
تبلیغات
Blog.ir بلاگ، رسانه متخصصین و اهل قلم، استفاده آسان از امکانات وبلاگ نویسی حرفه‌ای، در محیطی نوین، امن و پایدار bayanbox.ir صندوق بیان - تجربه‌ای متفاوت در نشر و نگهداری فایل‌ها، ۳ گیگا بایت فضای پیشرفته رایگان Bayan.ir - بیان، پیشرو در فناوری‌های فضای مجازی ایران
طبقه بندی موضوعی
نویسندگان

۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «فضای فاصله» ثبت شده است

روزگـــــاری عجیـــــــب را دیــــــدم

 

حـــــرفهـــــا بود حــــرف بدبختــــی

 

دســــتِ دوری میــــانشــــان حاکـــم

 

و تظــــاهــــر به عمــــق خوشبختی

 

 

فاصلــــــه بــود از زمیــــن تا مــــاه

 

روح خودخــواه حاکـــــم همــــه جا

 

با تغیّـــــر نگــــاه گـــــره میخـــورد

 

حرف عشـــق بود حــــرف بیمعنـــا

 

 

عشـــــقِ بیچــــــاره بود بازیچـــــه

 

داغ بــــازارعشــــــــق ورزیــــــدن

 

همــــه انگار عــــاشـــق و والــــح

 

با تــظاهــــــر به وقـــــت ارزیــدن

 

 

آی آدم کـــــــه ظاهــــرت عاشـــق

 

و به عشق است بستـــــــه دنیایت

 

میــــدهــی پای مهـــــر خود تاوان

 

یـا بــه امّیــــد ســــود ســــــودایت

 

 

عشــــق آتــــش بود ،تو میـــدانی؟

 

میکند غـــــــرق خود اسیرخودش

 

تا کجــــا میــــروی تو با عشقــت؟

 

میکنـــــد او تو را فقیـــر خـودش

 

 

بازهــــــم میکنــی تو همــــراهی؟

 

بازهــــــــم میروی تو در راهش؟

 

میبـــــرد او تو را به مرز جنون

 

حاضــــری تا روی به همراهش؟

 

 

لاف را وابنــــه و عاشـــــق شو

 

هستی خــود بده به گوهر عشق

 

او تو را میبـــرد به بدنـامــــــــی

 

میــزند گوهرت به جوهــر عشق

 

 

امتحــان میشــوی تو با سختـــی

 

طاقــت آورده ای اگـــر، مــــردی

 

یادِ تو باشد این سخـــن از عشق

 

عشــــق آتش بود نه دلســـــردی.

احمدیزدانی

  • احمد یزدانی

تو نور جاری و چون چشمه ای ، سرآغازی

فضای فاصله هــــا کهنــــه از تو ، آغــــازی

به عـــاشقی و فضـــایش غــــــرور بخشیدی

تو آخــــرین نُت عشقـــــــی ،غنـــــای آوازی

تحمّـــل غــــم و دردی، سکــوت و فــــریادی

چواستغـــاثه ای به دعـــا ، بالهــــای پروازی

kootevall

  • احمد یزدانی