کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال  (اشعار احمدیزدانی)

بنام خدا


تنگه ی واشی ام و گـــــردنه ی حیـــرانم

مستی نیمه شب و ذِکرِ سحـــرگاهــــانم

ناز دنیـــای بنـــــانم ، هنــــر فـــــرشچیان

شعــــر پروین و فـــــروغم، قــــدح قوچانم

غــــزل حافظــــــم و مثنـــــــوی مـــــولانا

تخت جمشیدم و چون گوشه ای از ایرانم

می خوری باده فروشم ، دل عاشق دارم

بنده ای منتظــــرم ، کـــولی سرگـــردانم

برج میـــلاد نگاهـــم به جهان انسانیست

کــــوتوالـــم من و از خِطّه ی کـــوهستانم

احمدیزدانی(کوتوال)

پیام های کوتاه
تبلیغات
Blog.ir بلاگ، رسانه متخصصین و اهل قلم، استفاده آسان از امکانات وبلاگ نویسی حرفه‌ای، در محیطی نوین، امن و پایدار bayanbox.ir صندوق بیان - تجربه‌ای متفاوت در نشر و نگهداری فایل‌ها، ۳ گیگا بایت فضای پیشرفته رایگان Bayan.ir - بیان، پیشرو در فناوری‌های فضای مجازی ایران
طبقه بندی موضوعی
نویسندگان

۱۹ مطلب در دی ۱۳۹۳ ثبت شده است

هستم آزاد و رها از هیاهو و جدال
راحتم از دنیا ، وتمنّا و خیال
حال خوبی دارم ،صبح بر میخیزم
تن و روحم را در ،قبله می انگیزم
همسرم بیدارست،چای وصبحانه براست
سفرۀ کوچک ما، غرق شادی وصفاست
من و او از آغاز ،همرهِ هم بودیم
یاورِهم وقت، شادی و غم بودیم
هرچه من میگفتم ،او وفا میورزید
هرچه ایشان میگفت ،به بها می ارزید
ثمر بودن ما ،حاصلش فرزندان
خالقم راضی باد از تمام آنان
کارشان فرهنگیست ،همۀ دلخوشیم
انتقال دانش ،همه خوب و بدیّم
عشق ما ایران است،مادر آن میگردیم
دل به هرگوشۀ آن ،باسفر میبندیم
ثروت بسیار است با قناعت با ما
بی قناعت حتماً، شاه هم هست گدا
از تظاهر دلخور،ساده ودلشادم
هرچه دستم آمد، بهر قلبم دادم
راضیم از عمرم ،صبر دارم وشکیب                                      
عاشق او هستم ،حضرتِ یار ،حبیب
اعتقادم این است، زندگی شیرین است
رنج و شادی باهم ،لذّتش در این است

  • احمد یزدانی
هـــرکه آمـــــد کـوه کندو نردعشقی تازه باخــت

گوش شهرماست پر، وعده شده بیش از حساب

خوش خیــالی را ببیـــن ،انگارهـــالوئیـــم مــــا

بـــس که از دودِ دلِ مــــا خـورده بسیاری کباب

ریــش را از بــس که خنـــدیدند از ته مـــا زدیم

تا تراشیـــدیم ریشِ خـود ،شروع شد پیچ وتاب

چشـــم بــرره بـوده تا شــــاید بیـــاید تکســـوار

تاکه پیـــدا شـــد براو کـــردند حمــله بی نقـــاب

چون بزرگان را بخودخواهی به خلوت رانده اند

کوه باقی ماندو شهــر از دســتِ آنهـا شد خراب

خواب میبینندو تعبیــرش یقینـــاً روشــن اســت

نیســـت تعبیـــری برایِ خـوابِ پرخور در کتاب

یــادِ آن عهــــدِقــــدیم و داستـــــانهـــــا از اُتُول

زنده با امواج شـــد از بهـــر مشتی آن ســـراب

چـــون ولائی بوده برجـــا محکمیـــم و استــوار

دیده ما را پشتِ کـــوهی در کفِ هـــرســـرکتاب

یارب این روحِ تحجُّـــر را بکُــش در ذات هــــا

تا که بردارند دست از سَـر وَبرگـــردند خـــواب

هســت دستـور از ولایت اینکه حـــرفت را بزن

دارد آزادیِ انـــدیشـــــه در ایـن دوران ثــــواب

پاکبــــازان کشـــورِ ایــران یقیــن حفظـش کننـد

نیست در مـــردان برایِ گفتـــن حق اضطـــراب
احمدیزدانی
  • احمد یزدانی

زیبارویان

بستنــــد راهِ مـــــرا بــا همــــه تـــوان

اهــــریمنــان وَ شیـــاطیــــن و ناکسان

از هر طـــرف که بگــــویم محاصــــره

کردندو حمله نمـــوده به جســـم و جان

درمــــانده ،مــــانده وَ از فرطِ یاس من،

رفتم به درگــهِ سلطــــانِ انــــس و جان

مــــولایِ مــــن تو بفـــــریادِ مـــن برس

هستـــم به عالــــمِ غمهــــایِ بیکـــــران

دریاب با بزرگــیِ خــود ،ای پنـــاهِ مـــن

درروزِهشت ضامنِ من شو به آن جهان

  • احمد یزدانی

جستجو



درجوانی جستجو میکردم عشــق

دین و دنیا ، فکرو ذکرم هر دم عشق

چشمهـــایم میـــدویدو دل نبــــود

دل میـــانِ سینــه ام از گِل نبـــود

هرکجا چشمی قشنـــگ و ناز بود

قبلــــه گاهــــم بود ، یک آغـاز بود

مــــدّتی میســـوختـــم در آرزوش

بود ذهنم در هـــــوایِ جستجوش

عاشقی ، دل بستن و ره در خیال

کارِ من شد مـــدّتی از عمرو سال

تاکه در آن حـال هـــا حالی رسید

ماورایِ چشم و لــب نوری دمیـــد

رفـــــت از یــــادم تــــمــــــامِ آرزو

عاشقش گشتـــم بدونِ گفتگــــو

سالهـــا در حســرتش میسوختم

در خیالـم رخـــت او میـــدوختــــم

بود نزدیکـــم ولـــی مـــن دور از او

سویِ خود میخواندو چشمم کور از او

تا کــــه در طـــیِّ طــــریقِ زندگی

یافتــــم او را به کــاخِ بنــــدگــــی

شعله آمــــد ،روحِ من آتـش گرفت

جنــگِ شیــطان با ملائک درگـرفت

جانشین کفـرها گشت و نشست

بندها از دسـت وپایِ دل گسست

روزو ماه رفتندو عشقـم تازه شـــد

زندگی شـــاداب بی اندازه شـــــد

هرچه رابخشد ،دگربخشیده است

پس نمیگیرد اگــــر بخشیده است

عاشقش هستم و شادم من از او

بی نیازم از همـه مـــــن ،غیــــرِ او

بارالهــــا ، مـــن تورا دارم چه غــم

عاشقت هسنم ، تورا من عاشقم

احمدیزدانی

  • احمد یزدانی

چشمان به راهِ تو ، دل بیقـــرار خـــویش

دنبـــــالِ نرگــــــسِ والاتبـــــارِ خـــــویش

عطــــرِ تو هســــت ،نمی بینمـــت چـــرا؟

ای گُل نگاه کن به بزرگی به خارِ خویش

بــردی دلــــــم بــه محبّـــت وَ نـازِ خـــود

شد سینه عاشقِ تو ، داغــــدارِ خـــویش

هــــربــار برتو وَ کاخـــت کنـــــم نظـــــر

مفتــــونِ مهــــــر تو و کـــردگار خویش

بردی مــرا به سفــــرهــــای دوردســـت

با مـــوج مهــــربانی عالم شکار خویش

هستی تو حاضــــر غــــایب ز دیده هـــا

دریاب عاشقِ چشم انتـــــظارخــــویــش

شـــایــد کــــه دیــده ببینـــــد ولــی تورا

نشناسد از سیـاهی قلـــب نزار خویـــش

آقـــا تو گــــوشه ی چشمی نشـــان بده

غوغا کنـم و شَــــوَم کامکـــار خویــش

برمنتظـــــــر همـــــه دنیــــا نـــگاهِ یـار

پروانه ی خیـــالِ تو دارد کنــار خویش

احمدیزدانی(کوتوال)بقعۀ ماچیان

  • احمد یزدانی
ابتـــدا عــــرضِ ادب بر رهبـــــــرم
نائبِ برحـــــقِّ مهــــدی، ســــرورم
شــــادباشــی بر تمـــــامِ شیعیـــــان
هـــــم مــــــرامانِ عـــزیزِ مثلِ جان
وَ سپس ،امّــا بگویم مــــن ســـخن
از ولایت ،نعمـــــتِ بر مـــــردو زن
شیعه هستم ،شادمـــان و سربلنــــد
مهـــــرِ خالق بستـه پایم چون کمند
پرچمِ مـا پرچـــــمِ آلِ عبــــــاســــت
بوی گل آرام بخش و چون دواسـت
مقصدِ ما راهِ اســــلام و خداســـــت
بنـــــدگی مـــا را دوایِ دردهــاست
ریشه دارد پرچــم مــــا شیعیـــــان
چارده خورشیــــد ،در یک آسمـان
چارده گل، باطـــراوت ،رنگ رنگ
چارده رنـــگِ دلاویـــزو  قشنــــگ
چارده لبخنـــــدِ  ، بر لبهــــای حق
چارده گیســـــویِ ماننــــــدِ شَبــــق
چارده چشمـــــانِ بینـــــــایِ نگــار
چارده دلبنـــــــدِ دنیـــــــایِ نــــگار
چارده خــــورشیـــــدِ برافــــروخته
چارده عاشق زِ هجــران سوختــــه
چارده زلفِ سیــــاهِ مـــوج مــــوج
چارده فـــــوّاره ی  زیبـــا به اوج
چارده زنجیـــــرِ درهـــــم بافتـــــه
چارده اقلیـمِ هستــــی ســـــاختــــه
چارده نورند در یک کهـــکشــــان
چارده پروین درونِ یــک جهــــان
چارده مــــــــامـــــورِ عــــالیِ خـدا
چارده مرشد به عــــالم ، رهنمــــا
چارده رودند جــــاری در جهــــان
چــارده دروازه در یــک آستـــــان
چارده چشمه وَ جوشان در زمیــن
چارده جوینـــــد جاری بر زمیــــن
چارده گلـــــــزار با یک باغبـــــان
چارده حسّ تنـــــاور در زمــــــان
چارده گیســــــویِ درهـــم بافتـــه
چارده تِرمــــــه ، خدائی بافتــــــه
چارده گنـــــــجِ غنـــیّ و پر ثمــــر
چارده گنجینـــــه از نوعِ بشــــــــر
چارده معصـــــــومِ پاک و بی بدیل
چارده آیـــت بــــرای یـــک دلیــــل
قدرتِ حق را گــــواهی میـــدهنــــد
بر فقیران تاجِ شـــاهی میـــدهنــــد
شاکــــرندو بر شکـــوران مهـربان
هــــرکدامین چون جهانی در جهان
شیعیـــان را رهبـــــرندو رهنمـــــا
چون چراغنــــدو پر از انوارهـــــا
عـــاشـــــقِ پروردگارندو  بشـــــر
پاکدامــــــن بوده ،خیــــرِ مستمـــر
راهِ معصومان ،ره و رسم خداست
راه آنــان راه ذاتِ کبـــــــریاســــت
نرگسِ این چارده گل غایب اســـت
رهبـــرمــــا نورِ چشم و نایب است
رهــروانیــــم و به حــــق امّیـــدوار
هست ایشان روزو شب در پایِ کار
مـــا ولائی بوده با او همـــرهیــــــم
دلخوش از همراهیش ،مــردِ رهیــم
بهرِ امرش ما سرو جان میــدهیــــم
هرچه فرماید به چشمان می نهیـــم
از خـــــداونــدِ تـــوانـــا خواستـــــه
جان و عمرِ او بمــــــاند ، ساختـــه
بر جهـــانِ ما نمــــــاید رهبـــــــری
بهتــــر از ایشــــان نشـــاید رهبری
تا که قرآن حاکم و حق سربلنــــــد
مانده ایران ، سربلندو بی گـــــزند.
احمدیزدانی(کوتوال)

  • احمد یزدانی

میکنم من انتقادو مینویسم یک نفس

اینکه باشد خرمگس از جدّو آبایِ مگس

کاریکعدّه شده دائم فرار بر جلو

تا جهنّم میدوند تنها برای یک هوس

کاهها در آغل سگ استخوانها بهر خر

گربگوئی ممکن است جای تو باشد در قفس

از جوانی تاکنون در مرز مرگ و زندگی

من ندیدم یکنفر انسان زنده ، بی نفس

گرچه پیدا نیست گوشی تا بگویم بشنود

میکنم روشنگری ، هرچند میدانم عَبَس

آنکه باید بشنود گوشی قوی دارد و تیز

ترس از او کافی است ،باقی همه از هیچکس

(طنزی از کوتوال خندان)

  • احمد یزدانی

سینه سوزِ سینۀ زارم ، سلام
خالقم ،عشقم وَ سالارَم ،سلام
برهمه خوبان وَ استادان ، ادب
میکنم تقدیم من ، با احترام
می رسد صاحب ،تمام است انتظار
بیقرارِم ، بیقرارِِ بیقرار
چشمها بر رَه وَ در من روزها
شب حکایت ها جدا ،با ماجرا
منتظر شاید بیاید یارِ من
گفتگو گردد زِ ذهنِ زارِ من
شکرگویانم کنون شادو خوشم
تا رسد گوهرشناسِ سرخوشم
من که خود خود نیستم ،دیوانه ام
در رهِ طوفان بُوَد کاشانه ام
گاه در شرقِ زمین ماوا کنم
خالقِ خود را به دل آوا کنم
گهگُداری در جنوبِ باوَرَم
هرچه می یابم ،همان می آورم
قصّه ها دارم زِ غرب و باختر
پرزِ اندوهم در این پیرانه سَر
یا علی گویان روان و راهیم
گمشده در جستجویِ ساقیم
همرَهی میجویم و همداستان
تا دهم شرحِ فراقم در جهان
این جهان با اینهمه شورو شَرش
هست کوچک ،بندیم من در بَرَش
دستگیری کن مرا ،پندی بده
تلخ کامم ، جانِ من قندی بده
هرچه هست ازاوست ،من یک ذرّه ام
گمشده در خود چنان یک قطره ام
عشقِ من از طلعتِ رویِ رفیق
افتخارِ من گدائی از شفیق
داد انگشتر به من سلطانِ من
هدیه ی هردو جهان قرآنِ من
ورنه در این روزگارِ بی شکیب
نیست بهرِ منتظر غیر از فریب
روح و تن دادم به قرآنِ مبین
منتظر ، بر انتظارِ خود یقین.
Ahmad Yazdany

  • احمد یزدانی

مردم ایران بزرگندو عمیق و ریشه دار


همچو جنگل پردرخت و هر درختش سایه دار

هم تبر هم داس در دوران فراوان دیده اند

کرده اند از بهرشان تدبیرهایِ مایه دار
  • احمد یزدانی

ابرو بادو مَه و خــورشیـــدو فلک جمــع شُـــدند


از لُرو کُردو بلـوچ وعرب وتُرک هماهنگ شدند

دست در دســـتِ هـــم و شــــانه به شـــانه باهـــم

نُــتِ سمفــــونیِ آوازِ خـــوش آهنــــگ شُــــــدنـد
احمدیزدانی
  • احمد یزدانی