اشعار احمد یزدانی

شعله ورم باقیم ، سرد شوم نیستم

اشعار احمد یزدانی

شعله ورم باقیم ، سرد شوم نیستم

اشعار احمد یزدانی

متفاوت هستم ، احمد یزدانی
با نگاهی ویژه ؛ بینشی انسانی
اهل شعر و واژه ، جمله را میکاوم
گاه صاف و آبی ؛ گاه هم بارانی
جنس من از هجرت ،ره سپردن کارم
عاشق تغییرات ؛ریشه ای ، بنیانی
مثل شمعی روشن ، سوز و سازی دائم
گریه هایم جانکاه ، ضجّه ها پنهانی
ساده ؛ بی پیرایه ،بی گره ؛ بی مشکل
خاطراتی روشن ؛ سختی و آسانی
ایده آلم قُلّه ، رو به آنجا راهی
ظاهرم آرام است ،سینه ام طوفانی
میکنم با شعرم ؛ رو به فردا پرواز
هاله ای از احساس ؛ مثبت و نورانی
عاشقِ زیبائی ، مثل گل ،آزادی
نا امیدی محکوم ، کردمش زندانی .
(من احمد یزدانی و دبیر انجمن ادبی کوتوال هستم )

پیام های کوتاه
تبلیغات
Blog.ir بلاگ، رسانه متخصصین و اهل قلم، استفاده آسان از امکانات وبلاگ نویسی حرفه‌ای، در محیطی نوین، امن و پایدار bayanbox.ir صندوق بیان - تجربه‌ای متفاوت در نشر و نگهداری فایل‌ها، ۳ گیگا بایت فضای پیشرفته رایگان Bayan.ir - بیان، پیشرو در فناوری‌های فضای مجازی ایران
طبقه بندی موضوعی
بایگانی
آخرین مطالب
نویسندگان

۴ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «جهان» ثبت شده است

این جهان هفت آسمان دارد وَ رو

هرکدام از آسمان‌ها غرق سو

روی اوّل از خوشی‌ها دلخوشی

می‌رسد هرکس نماید جستجو

روی دوّم ، ناخوشی ،اندوه و درد

مثل چاقو می رود در جان فرو

روی سوّم تندرستی ، عافیت

دارد هرانسانی آنرا آرزو

رویِ چارُم کامیابی از زمان

بهره بردن از فضاهای چو مو

روی پنجم بخشش و آمرزش است

چشم پوشی از جفاهای مگو

رویِ شش باشد محبّت ، احترام

از برای هربنی نوعی نکو

هفتمین رو رد شدن از هر بدی

درگذشتن از بدِ بی آبرو

از خدا خواهم که یاران ، دوستان

بوده دائم بندِ یک را روبرو

دور باشند از فرازِ بند دو

سوّمین را داشته بی جستجو

چهارمین رو در مسیر هرکسی

پنجمین باشد براشان خلق و خو

بند شش را میکنم تقدیمتان

احتراماتی که اخلاق است و خو

بند هفت را از شما دارم طلب

از بدی‌هایم گذر بی گفتگو

ای عزیزان عمر کوتاه ، وقت تنگ

با عمل انسان شود با آبرو

بی عمل هرکس درختی بی بَر است

می‌شود آتش سرانجامِ چو او

دور باید بود از نفس و هوی

هرکسی خواهد سبکبالی چو قو.

#احمد_یزدانی

  • احمد یزدانی

  • احمد یزدانی

زیبارویان

بستنــــد راهِ مـــــرا بــا همــــه تـــوان

اهــــریمنــان وَ شیـــاطیــــن و ناکسان

از هر طـــرف که بگــــویم محاصــــره

کردندو حمله نمـــوده به جســـم و جان

درمــــانده ،مــــانده وَ از فرطِ یاس من،

رفتم به درگــهِ سلطــــانِ انــــس و جان

مــــولایِ مــــن تو بفـــــریادِ مـــن برس

هستـــم به عالــــمِ غمهــــایِ بیکـــــران

دریاب با بزرگــیِ خــود ،ای پنـــاهِ مـــن

درروزِهشت ضامنِ من شو به آن جهان

  • احمد یزدانی
ابتـــدا عــــرضِ ادب بر رهبـــــــرم
نائبِ برحـــــقِّ مهــــدی، ســــرورم
شــــادباشــی بر تمـــــامِ شیعیـــــان
هـــــم مــــــرامانِ عـــزیزِ مثلِ جان
وَ سپس ،امّــا بگویم مــــن ســـخن
از ولایت ،نعمـــــتِ بر مـــــردو زن
شیعه هستم ،شادمـــان و سربلنــــد
مهـــــرِ خالق بستـه پایم چون کمند
پرچمِ مـا پرچـــــمِ آلِ عبــــــاســــت
بوی گل آرام بخش و چون دواسـت
مقصدِ ما راهِ اســــلام و خداســـــت
بنـــــدگی مـــا را دوایِ دردهــاست
ریشه دارد پرچــم مــــا شیعیـــــان
چارده خورشیــــد ،در یک آسمـان
چارده گل، باطـــراوت ،رنگ رنگ
چارده رنـــگِ دلاویـــزو  قشنــــگ
چارده لبخنـــــدِ  ، بر لبهــــای حق
چارده گیســـــویِ ماننــــــدِ شَبــــق
چارده چشمـــــانِ بینـــــــایِ نگــار
چارده دلبنـــــــدِ دنیـــــــایِ نــــگار
چارده خــــورشیـــــدِ برافــــروخته
چارده عاشق زِ هجــران سوختــــه
چارده زلفِ سیــــاهِ مـــوج مــــوج
چارده فـــــوّاره ی  زیبـــا به اوج
چارده زنجیـــــرِ درهـــــم بافتـــــه
چارده اقلیـمِ هستــــی ســـــاختــــه
چارده نورند در یک کهـــکشــــان
چارده پروین درونِ یــک جهــــان
چارده مــــــــامـــــورِ عــــالیِ خـدا
چارده مرشد به عــــالم ، رهنمــــا
چارده رودند جــــاری در جهــــان
چــارده دروازه در یــک آستـــــان
چارده چشمه وَ جوشان در زمیــن
چارده جوینـــــد جاری بر زمیــــن
چارده گلـــــــزار با یک باغبـــــان
چارده حسّ تنـــــاور در زمــــــان
چارده گیســــــویِ درهـــم بافتـــه
چارده تِرمــــــه ، خدائی بافتــــــه
چارده گنـــــــجِ غنـــیّ و پر ثمــــر
چارده گنجینـــــه از نوعِ بشــــــــر
چارده معصـــــــومِ پاک و بی بدیل
چارده آیـــت بــــرای یـــک دلیــــل
قدرتِ حق را گــــواهی میـــدهنــــد
بر فقیران تاجِ شـــاهی میـــدهنــــد
شاکــــرندو بر شکـــوران مهـربان
هــــرکدامین چون جهانی در جهان
شیعیـــان را رهبـــــرندو رهنمـــــا
چون چراغنــــدو پر از انوارهـــــا
عـــاشـــــقِ پروردگارندو  بشـــــر
پاکدامــــــن بوده ،خیــــرِ مستمـــر
راهِ معصومان ،ره و رسم خداست
راه آنــان راه ذاتِ کبـــــــریاســــت
نرگسِ این چارده گل غایب اســـت
رهبـــرمــــا نورِ چشم و نایب است
رهــروانیــــم و به حــــق امّیـــدوار
هست ایشان روزو شب در پایِ کار
مـــا ولائی بوده با او همـــرهیــــــم
دلخوش از همراهیش ،مــردِ رهیــم
بهرِ امرش ما سرو جان میــدهیــــم
هرچه فرماید به چشمان می نهیـــم
از خـــــداونــدِ تـــوانـــا خواستـــــه
جان و عمرِ او بمــــــاند ، ساختـــه
بر جهـــانِ ما نمــــــاید رهبـــــــری
بهتــــر از ایشــــان نشـــاید رهبری
تا که قرآن حاکم و حق سربلنــــــد
مانده ایران ، سربلندو بی گـــــزند.
احمدیزدانی(کوتوال)

  • احمد یزدانی