کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال  (اشعار احمدیزدانی)

بنام خدا


تنگه ی واشی ام و گـــــردنه ی حیـــرانم

مستی نیمه شب و ذِکرِ سحـــرگاهــــانم

ناز دنیـــای بنـــــانم ، هنــــر فـــــرشچیان

شعــــر پروین و فـــــروغم، قــــدح قوچانم

غــــزل حافظــــــم و مثنـــــــوی مـــــولانا

تخت جمشیدم و چون گوشه ای از ایرانم

می خوری باده فروشم ، دل عاشق دارم

بنده ای منتظــــرم ، کـــولی سرگـــردانم

برج میـــلاد نگاهـــم به جهان انسانیست

کــــوتوالـــم من و از خِطّه ی کـــوهستانم

احمدیزدانی(کوتوال)

پیام های کوتاه
تبلیغات
Blog.ir بلاگ، رسانه متخصصین و اهل قلم، استفاده آسان از امکانات وبلاگ نویسی حرفه‌ای، در محیطی نوین، امن و پایدار bayanbox.ir صندوق بیان - تجربه‌ای متفاوت در نشر و نگهداری فایل‌ها، ۳ گیگا بایت فضای پیشرفته رایگان Bayan.ir - بیان، پیشرو در فناوری‌های فضای مجازی ایران
طبقه بندی موضوعی
نویسندگان

۴ مطلب در فروردين ۱۳۹۴ ثبت شده است

چاه تاریخ

مثنـــــویهـــــای پاک دارم مـــــن

 
از ستم قلــــــب چاک دارم مــــن
 
نیســـت دیگـــر شراب عقده گشا
 
در رَگَم مِی چـــو تاک دارم مـــن
 
 
 
در جــــوانی ستــــاره باران بود
 
قلـــبِ شـــورو نشــاط ایران بود
 
تا کـــه لـــــذّت بـرم ازاو گفتنـــد
 
یک شهیـــــــد و پلاک دارم مــن
 
 
 
بسته دست و گشـاده شـــــد بازو
 
کـــرده بر لشکــــر خمینـــــی رو
 
گفته ام مــن که اهــــل اسلامــــم
 
منطـــــق دین مــلاک دارم مـــــن
 
 
 
پا بـمیــــدان انـقـــــلاب افـتـــــــاد
 
نِگَهَـــــم ســـــوی آفتــــاب افتـــاد
 
حــــرفهـــای امــــام حرف حساب
 
ریشه در عمــق خـــاک دارم مــن
 
 
 
شادمــان رفتــــه ام بـه اردویــش
 
وای از خنجــــر دو ابـرویـــــــش
 
زده زانــو نمـــــوده ام تعظیــــــم
 
یــادِ آن روز پــاک دارم مـــــــــن
 
 
 
رفــــــت ذلّــــــت و آبــرو آمـــــد
 
آب رفتـــه بســـوی جـــــو آمــــد
 
رهبــــرِ نازنیـــن و ســــرور من
 
با حضورش چه بـاک دارم مــــن
 
 
 
کشــور دین و دل ز جا برخاست
 
کرد مـلّت هـر آنچه را میخواست
 
مـرجعِ شیعــه حاکــــم و ســـرور
 
بویِ گــل عــطـــــرناک دارم مــن
 
 
 
حالیــه دارم این دعــــای بلنــــــد
 
ای خــدا بر شـــــرافتت سوگنــــد
 
دســــت آل سعـــــود را بــربنــــد
 
رندم وسینـه  چـــــاک دارم مـــن
 
 
 
ای جوانان پاک کشــــور مــــــن
 
تیـــغ تیــــزیدو جنستــان آهـــــن
 
هســـت صــــدّام عبـــــرت تاریخ
 
یادی از یک هــــلاک دارم مــــن
 
 
قطعاً آلِ سعــود یک عقــــده است
 
عالَــم دین دچار یک غُــــدّه است
 
میکنـــد ســــرنگــــون یقین دادار
 
بهـــرِ فــــرعـــون مغاک دارم من
احمدیزدانی
(کوتوال)
 
 
  • احمد یزدانی

در پیــچ جـــاده مســـافـــر پیـــاده شــــد
پیچیـــده در معـــادله هـــایی که ساده شد
رنجیـــــده بود مشــــام از حضــــور او
خلقی اسیـــر خــط سفیــــدی به جاده شد
پوشیـده در تن خـــود تک کـــت سفیــــد
تسلیــــم بود پیـــــامـــی که داده شــــــد
آورد از چمـــــدانــش سکـــــوت و دود
با دستی از چدن که به دستکش اعاده شد
امـــروز عصــــر اتمهـــای گندمی است
روزی کــــه حقـــه ی تازه نهـــاده شــد
یکــــروز گنـــــدم و روز دگــــر اتــــم
حقی که از ضعیف یقینــــا ستـــاده شـــد
اشتون دوباره چو حـــوا بهـــانه اســـت
زیرا گره به پایمردی و دندان گشــاده شد.
کوتوال

  • احمد یزدانی

ماهی تُنگ بلورم وَ به زندان در بند


رویِ زیباست برایم قفسِ بدآهنگ


همه ترسان و گریزانِ شکستن هستند


شادمان میشوم ار بر قفسم آید سنگ


آرزوی همه زشتان جهان زیبائیست


زشت بودن شده آمالم و دل بهرش تنگ


مثل دنیاست مرا قصّه وَ افسانه ی من


ظاهراً دلخور از آنندو به باطن در جنگ

  • احمد یزدانی

نقش بازی میکند با من عدد

میدرخشد سیزده در جای صد

پیشتاز هر بلا میگردد او

مثل روح زندگی در کالبد

گاه اهلی هست و همراه من است

گاه میگردد برایم مثل دد

جایگاه هر عدد در روح و جان

جاده های زندگی ،رنج و مدد

نقش طاق و جفت نقش هستی است

میخورد سوگندها بر آن احد
  • احمد یزدانی