کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال  (اشعار احمدیزدانی)

بنام خدا


تنگه ی واشی ام و گـــــردنه ی حیـــرانم

مستی نیمه شب و ذِکرِ سحـــرگاهــــانم

ناز دنیـــای بنـــــانم ، هنــــر فـــــرشچیان

شعــــر پروین و فـــــروغم، قــــدح قوچانم

غــــزل حافظــــــم و مثنـــــــوی مـــــولانا

تخت جمشیدم و چون گوشه ای از ایرانم

می خوری باده فروشم ، دل عاشق دارم

بنده ای منتظــــرم ، کـــولی سرگـــردانم

برج میـــلاد نگاهـــم به جهان انسانیست

کــــوتوالـــم من و از خِطّه ی کـــوهستانم

احمدیزدانی(کوتوال)

پیام های کوتاه
تبلیغات
Blog.ir بلاگ، رسانه متخصصین و اهل قلم، استفاده آسان از امکانات وبلاگ نویسی حرفه‌ای، در محیطی نوین، امن و پایدار bayanbox.ir صندوق بیان - تجربه‌ای متفاوت در نشر و نگهداری فایل‌ها، ۳ گیگا بایت فضای پیشرفته رایگان Bayan.ir - بیان، پیشرو در فناوری‌های فضای مجازی ایران
طبقه بندی موضوعی
نویسندگان

۵ مطلب در مرداد ۱۳۹۴ ثبت شده است

عشــق دوروزه رســـم انسـانهـای بی درد است

می ســـوزم از دوری ،برایم رفتنــت درد اســت

می پیچــم و می گِــــریَم از بی همــــزبانی هــــا

صحـن و سرای خانه سردو با من هم درد است

شـــــاید نمیـــــدانی کــه دنیــــا با همــــه وسعت

تنها دو روز است و سپس خاکستری سرد است

آغـوش خــــانه بیـــــوفــــائی را نمی خـــواهــــد

هــــم ســاختن هــم سوختن از خصلت مرد است

با گــــرد دوران مـــن توافـــق کـــرده ام ،  زیرا

بازنده ام ، سرمایه ی مـن جــاده با گــــرد است

  • احمد یزدانی

مــــــی دَوَم در پــــیِ وصــل تو همـه دنیا را

عاشقم مـــــن ، چه کنـم بی تو دل شیـدا را

گـــرچه غــایب شـــده ای ای گل نرگس ،امّا

آنقــــــــدر در بــزنــم تــا بپــــــذیــری  آقـــا

 

اشک بی ریب و ریا نزد شما مقبـــول اســت

بر فقیران نگه و لطف شمــا معمـــول اســت

توشه ام توبه وصبر است مـــرا زاد سفـــــر

امرو فــــرمان خــدا بر همگان مشمول است

 

چــه غمـــی تلخ تر از اینکـــه نخواهی ما را

از گــــــروه بـدو بیمـــــار نکاهـــــی مـــــارا

اُدّعونی شده امّیـــــد وصــــــال رخ دوسـت

مـــن که خـــــواندم ، ننوازی به نگاهی مارا

 

ســـــــرزدم بادل عــاشـق همـه ی صحراها

انتـــظارِ تــو تکان داد همـــــه ی دنیـــاهـــــا

چشـــم یعقــوب زمان سوخت به راه یوسف

میکنــــد نور حضــــورت به یقیــن غــوغاها

 

خندۀ شیعـــه به وابستگی و برکــت توسـت

جنـــگ و درگیری عالم همه در غیبت توست

هُــــرمِ احســاس حضورِ تو وَ رهبر با ماست

حلّ هـر مشکل و سختی به ید قدرت توست

 

نایبـــــــان تــو مقــــــامـــــات بـزرگـی هستند

صاحب علم و کــرامــــات بزرگـــــی هستنـــد

شـــــده هــــرگـــوشۀ این خاک مزیّن به گلی

هـــــرنشـــــان از تو عـــلامات بزرگی هستند

 

روشن است از رُخشان چهرۀ این شهرو دیار

ترک کــــــردند بــرای رهِ دیــن شهــــرو دیار

خونشان ریخت ولی بیمه از آنهــــا شــد دین

از شهید است گُلستــان گِلِ این شهــرو دیار

 

شهـــر پیچید به خود از تو و عشق و تب تو

رهــــــروانند همـــــه چلّـــه نشیــن شب تو

بذر عشــق تو به دل کاشته باشــد هـرکس

وقــت محصــــول درو میکنـــد از مکتــب تو

 

مــردم منطقه وابستــــه ی اینجــا هستنــــد

بر ائمّـــــه مطیـــــع و رهــــرو آنهـــا هستند

هر کرامت که بگویم شـــده ســـاطـــــع اینجا

از همین روست نظـــــرکــــرده ی آقا هستند

 

از غــــم دوریت ای دوســـت پریشان شده ام

بی تو از کـــرده ی یک عمر پشیمان شده ام

آرزویــم بنشینــــم به ســــــر سفــــــره ی تو

وقـــت مستــــی بزنم داد که انسـان شده ام

احمد یزدانی

  • احمد یزدانی

 

شیعه

بارالها ، سینه هـــا را غم گـــرفت 

داستان عشقِ ما عالــــم گـــرفت

حـاکمـــــان و بنـــــــدگان زور و زَر

از نجابتهای عــــــــاشق با خبــــر

میزنند هــــر افتــــرا بر شیعیـــان

منتشر کـــــرده در اقطاب جهـــان

حیله ها و شیطنت هــا مستمــــر

خیمه برپا کرده در هـــرگوشه شر

صهیونیــزم پســـت و اذناب پلیـــــد

بوده بر شیعــه دقیقــًا چون یزیـد

با ترور با قتل و غصب و کینه هـــــا

شیعه را کردند خون در سینه هـــا

دشمنــــی دارنــد از روز الســـــت

خـــانه ای ویرانه اند از پای بســت

مفتضــح ، بدنــام در کـــل جهــــان

نزد ملـــت هــــا حقیــــــر و بد زبان

شیعه بر خوبی توکل کـرده اســت

از همین رو اینچنین گل کرده است

حـرف شیعه حرف قرآن و خداست

راه شیعـــه از ستمگــرها جداست

شیعــــه یعنـی داستـان راستـــان

شیعـــه یعنـی رودی از ایمان روان

شیعــــه یعنی فقـــر در عیــن غنـا

شیعه یعنی دست مظلـوم و عصـا

شیعـه یعنی بهترین همسایه هـــا

شیعـه یعنی سایه ی بی سایه ها

شیعـه یعنی نفی آشـوب و گـــزند

شیعـه یعنی شهد شیرین مثل قند

شیعه یعنی مهر و شورو دلخوشی

شیعـــــه یعنـــی دور از آدمـکشی

شیعه یعنی بر تجــاوزهـــــا دفـــاع

شیعه یعنی چون ابوالفضلش شجاع

شیعه یعنـــی در طــریق زندگــــی

شیعـــــه یعنـی باستــم جنگندگی

شیعه یعنی سوریه لبنـان عــــراق

شیعه یعنی لاله هـــای سـرخ بـاغ

شیعــه یعنــی یک ترانه یک غـــزل

شیعـــه یعنی انتظاری چون عسل

شیعــه یعنی رقـص گل در صبحدم

شیعـه یعنی رو بقبله ، خوش قدم

شیعـــه یعنی مجـــری امــــر خـدا

شیعــــه یعنی نوکـــری بر مقتــــدا

شیعـــــه یعنـــی مهربان و حقمدار

شیعــه یعنی خنده بر لبهـــــای یار

شیعـه یعنی اشک در شبهــای تار

شیعـــــه یعنی بر جهالت غصّه دار

شیعــــه یعنـــی یار مظلـوم و فقیر

شیعـه یعنی بر ستمـکاران نفیـــــر

شیعــــه یعنی پاک مـــرد پاک پاک

شیعه یعنـی بر نفهمی غصّــه ناک

شیعـه یعنی مهربانی عشق و حلم

شیعـه یعنـی راه دانـــش راه علـم

شیعـه یعنـی بر تبهــــکاران پیــــام

شیعــــه یعنـی بر خودی مثل غلام

شیعــــه یعنی با ادب مرد عمــــــل

شیعه یعنی خشمگین از هـر دغـل

شیعــه یعنـی ســــدّراه بی وطــن

شیعــه یعنـی بر تن ظالــم کفــــن

شیعــه یعنی مظهـر بخشندگــــی

شیعــه یعنــــــی  رو بقبلـه بندگی

شیعه یعنـی مظهـــــر مظلــومییت

شیعـــه یعنـــــی آخــــــر انسانیت

شیعه یعنـی روزی و رزق حـــــلال

شیعـــــه یعنــی با سخاوت باجلال

شیعـه یعنــی جوهــر اسلامیــــت

شیعــــــه یعنــــی پاکی و نورانیت

شیعه یعنی آخـــر صبـــرو صفـــــا

شیعــه یعنـــی پرتحمّـل بر جفـــــا

شیعـــه یعنی چشم بستن بربدی

شیعـه یعنـی پاکبــــاز سرمـــــدی

شیعه یعنی بندۀ مخصوص حــــق

شیعه یعنــی چاکــرو پابوس حــق

شیعــــه یعنــی روز پاسخ در معاد

شیعـه یعنـی زندگی با قلب شـــاد

شیعــــــه یعنــی تیزبیـن و با خـرد

شیعـــه یعنـــی آتـش روز نبــــــرد

شیعـه یعنــی طیّب و طاهـر ،امین

شیعـه یعنی کشــور ایران زمیـــن

شیعـه یعنـــی اقتـــدای بـــر ولـی

شیعه یعنی رهبـرش سیـدعلــــی

مهـــــدی موعــود ، یا صاحب زمان

دستگیـری کن شمــا از شیعیـــان

دشمنان شیعـــه در هر گوشـه ای

گشتـه با شیطان رفیـق ریشه ای

یک زمــــانی روبــرو بــودندو شـاخ

داده اند اکنون به داعش پول و کاخ

نقشه ها شیطانی و اعمـال زشت

گشتـه داعش بهرشان حَمّال زشت

مسلمیـن از خانه برده کُشتـــه اند

شیعـه و سنّی نکرده، کُشتـه انـــد

مسجدو محراب هـــــا را منفجــــر

کــــرده هـــر آزاده ای را مُنزَجِـــــر

چــاره ی کارســت از ســویت نگاه

تا نَگِــــریَد چشمهـــــای بیگنــــــاه

ملت ایران نگاهـش بر شمــاسـت

حــافظـت در غیبت کُبری خداست

احمدیزدانی

کوتوال

  • احمد یزدانی

روزگـــــاری عجیـــــــب را دیــــــدم

 

حـــــرفهـــــا بود حــــرف بدبختــــی

 

دســــتِ دوری میــــانشــــان حاکـــم

 

و تظــــاهــــر به عمــــق خوشبختی

 

 

فاصلــــــه بــود از زمیــــن تا مــــاه

 

روح خودخــواه حاکـــــم همــــه جا

 

با تغیّـــــر نگــــاه گـــــره میخـــورد

 

حرف عشـــق بود حــــرف بیمعنـــا

 

 

عشـــــقِ بیچــــــاره بود بازیچـــــه

 

داغ بــــازارعشــــــــق ورزیــــــدن

 

همــــه انگار عــــاشـــق و والــــح

 

با تــظاهــــــر به وقـــــت ارزیــدن

 

 

آی آدم کـــــــه ظاهــــرت عاشـــق

 

و به عشق است بستـــــــه دنیایت

 

میــــدهــی پای مهـــــر خود تاوان

 

یـا بــه امّیــــد ســــود ســــــودایت

 

 

عشــــق آتــــش بود ،تو میـــدانی؟

 

میکند غـــــــرق خود اسیرخودش

 

تا کجــــا میــــروی تو با عشقــت؟

 

میکنـــــد او تو را فقیـــر خـودش

 

 

بازهــــــم میکنــی تو همــــراهی؟

 

بازهــــــــم میروی تو در راهش؟

 

میبـــــرد او تو را به مرز جنون

 

حاضــــری تا روی به همراهش؟

 

 

لاف را وابنــــه و عاشـــــق شو

 

هستی خــود بده به گوهر عشق

 

او تو را میبـــرد به بدنـامــــــــی

 

میــزند گوهرت به جوهــر عشق

 

 

امتحــان میشــوی تو با سختـــی

 

طاقــت آورده ای اگـــر، مــــردی

 

یادِ تو باشد این سخـــن از عشق

 

عشــــق آتش بود نه دلســـــردی.

احمدیزدانی

  • احمد یزدانی

زمستان

تمــــاشا کرده ام با زخـــم دل ظلـــمِ به خوبان را

کشیدم مـــن به آتش خاطـــر ســرد پریشـــان را

نخنـــدیدم به روی مـــردمــــان پست هــــرجائی

چو دیدم من نمک نشناسی و تردیدو طغیــان را

اسیــر کینـــه هــــای کهنـــــۀ مشتی دغـــلکارم

که از امـــوال خــــود دانسته برج عاج ایمان را

نمیــدانی چه آمـــد برســرم از دســـت تهمت ها

خـداوندا ، نبخش این مردمــــان نامسلمـــان را

گـــــرفتارِ خـــودِ خــــویشم ، اسیر پنجــۀ نیشم

که جای ســـوختن تا واپسین باقیست انسان را

نبودم از قمــاش چپ روان کینه جــو ، هـــرگز

ولی پرداختـــــم تاوان سخــت وصــل آنان را

kootevall

 

  • احمد یزدانی