کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال  (اشعار احمدیزدانی)

بنام خدا


تنگه ی واشی ام و گـــــردنه ی حیـــرانم

مستی نیمه شب و ذِکرِ سحـــرگاهــــانم

ناز دنیـــای بنـــــانم ، هنــــر فـــــرشچیان

شعــــر پروین و فـــــروغم، قــــدح قوچانم

غــــزل حافظــــــم و مثنـــــــوی مـــــولانا

تخت جمشیدم و چون گوشه ای از ایرانم

می خوری باده فروشم ، دل عاشق دارم

بنده ای منتظــــرم ، کـــولی سرگـــردانم

برج میـــلاد نگاهـــم به جهان انسانیست

کــــوتوالـــم من و از خِطّه ی کـــوهستانم

احمدیزدانی(کوتوال)

پیام های کوتاه
تبلیغات
Blog.ir بلاگ، رسانه متخصصین و اهل قلم، استفاده آسان از امکانات وبلاگ نویسی حرفه‌ای، در محیطی نوین، امن و پایدار bayanbox.ir صندوق بیان - تجربه‌ای متفاوت در نشر و نگهداری فایل‌ها، ۳ گیگا بایت فضای پیشرفته رایگان Bayan.ir - بیان، پیشرو در فناوری‌های فضای مجازی ایران
طبقه بندی موضوعی
آخرین مطالب
نویسندگان

۱۳ مطلب در شهریور ۱۳۹۴ ثبت شده است

اشک همــــه  ، آخــــرِ دنیا رسید

دوره ی غم ،غصّـه ی گلها رسید

خـــــوشگلی و سبزه ی زیبا ، فنا

تابلوئی از مــاتم عالــــم ، عــــزا

گردنه هــــا پر شــــده از بادهــــا

پرچــــم طــــوفان همه جا در هوا

نالــه به هر خــــانه و بخت سیاه

برتنِ هستــی شـــده رخـــت سیاه

هرچه صدا گشـــت به شک مبتلا

روزنه هـــا بسته به صاحب صدا

داعــش و تکفـیر بلایِ جهــــــان

چشــــم به راهِ فـــــــرج ،آزادگان

دستِ دعا برده به عرش این نوا

قاصـــدی از فصلِ بهار ، ای خدا

 

  • احمد یزدانی

ابتــــدا از مـــــن به تو مسجــــد ،سلام
ای تو سنگــــــر بــوده با امـــــرِ امــــام
خـــــانه ای هستــــی برایِ خالقـــــــم
گـــــــرچــه او هــــرگـــز نگنجد در کُنام
مرکـــز پاکــــان هـــــــر شهـــــــرو دیار
می شـــود پختـــه درونت ،جـــان خـام
مرکزِ جمع و جمــاعت مسجـــد اســـت
دین مــومـــــن در تو مــــی یــابد قـوام
بوی قرآن میدهـد هـــــر گــــوشـــه ات
روح وجـــان را مــــی نوازد آن همـــــام
مرکــز نشــر معــــارف مسجــد اســـت
هســـت انوارش چـــوخــــورشیدو نیام
کفـــرو عصیــــان را فـــــراری میدهــــد
برســــر شیطــــان فـــــرود آید مــــدام
ثانیاً بر مسجـــدی هــــــا صـــــــد درود
عــــــرض تقــــــــدیم ادب با احتــــــرام
چشمـــه سارانی که دریا می شـــــوند
پــاکبـــــازانِ صفــــــــــا وَ بــا مَــــــــرام
جمـــــع مــــی گــردندو غـوغا می کنند
قطـــــره ای بــوده و دریائـــی به کـــام
هرکه در مسجد نشیند ،مسجدی است
گِل چـو با گُل بــود بویـــش مستـــــدام
قصّــــه ی هر مسجدی چون لاله است
خـــون به دل دارد ،به محشر سرخ فام
هـــــرچه خوبی با جماعت جاری است
دســـت یزدان همـــرهش باشد ، تمام.
احمد یزدانی (کوتوال)

  • احمد یزدانی

فیروزکوه

چـــــو ارتفــــــاع گـــــدوک و بلنــدیِ زَرمــان

وسیـــــع و پاک و بزرگی تو ،چـون دلِ ایـران

صــــدایِ بادِ تــو در انحنــــای کـــــوهستــان

به تک نوازیِ خود بست دســـتِ چــــــوپانان

درونِ کــــــوچه ی تاریخ بلبــــلان تو مســـت

زده به لشکـــــرِ تورنه و بسته او را دســــت

میانِ قلعه ی کافـــر شد از تو غـــــوغـــاهـــا

به پایِ تپّــــه ی اِشــــکارو تنـــــگِ ســــراِنزا

تـو ســـرزمینِ گُلی ، هـــر کــرانه ات بستان

شــد از تو دلبری و عشـــق والـــــح و حیران

به گــــوشه های هـرانده ، کنـــاره ی نم رود

هزار باغِ گُل هر لحظــــه گفــــت ، برتو درود

نگینِ حلقه ی عشّاق ، حضــــرت اسماعیـل

کنـــارِ واشـــیِ زیبـــاتر از کنــــاره ی نیــــــل

به شاهراهِ امامت به امرِ حق وصل اســـــت

برایِ منطقه،عشقش همیشه یک اصل است

کمنـــدِ مــدفــنِ پاکش به زیرِ کــــــوهِ بلنــــد

تسلّی اســــت به جانهـــــایِ عاشق و دربند

پلی میـــانِ معـــــادو  ائمــــــّه ی اطهــــــار

نگاهِ تشنــــه ی عـاشق به گُل به فصلِ بهار

نـواسِ چشـــــم تو دارد غـــــــرورِ بی پایــان

به ارجمنـــــدو اهنـــــزو لَـــزور الی وُشتــان

در حبلــــه رودو کتــالان و غــارِ رودافشـــان

نشانه ها همـــه از عـــــاشقــــیّ بر ایـــران

تو نامِ نامیِ فیـــــــــــروزکـــوه وَ تاجِ سَــری

به میـزبانیِ فــــــرزندِ عشــــق مفتخــــــری

احمدیزدانی

کوتوال

kootevall

http://kootevall.blog.ir

firouzkooh.blogsky.com

shearerooz.blog.ir

پانویس:

تورنه = باد محلّی و مخصوص فیروزکوه

ارجمند= از شهرهای بسیار زیبای شهرستان فیروزکوه

(گدوک)و(زرمان) و(سرانزا)و(هرانده)و(اهنز) و (لزور) و (وُشتان) و(کتالان) = از روستاهای زیبای فیروزکوه

نواس = از مرغزارهای منحصر بفرد فیروزکوه

اِشکار تپّه و تنگِ سرانزا و کافر قلعه = از نقاط تاریخی ودیدنی فیروزکوه

میزبانی فرزند عشق = منظور بارگاه ملکوتی امامزاده اسماعیل است

(رود واشی ) و (نم رود ) و (حبله رود) = از رودخانه های دائمی و جاری در فیروزکوه

  • احمد یزدانی

        وطن ، ای سروِ سبزِ بستان تو

                     ای گلستانِ در گلستان ، تو

                            مهدِ کوروش و داریوشِ بزرگ

                                                   مثلِ کوهی به جات استاده

 

  لاله ی سرخ دشت گیتی ، تو

                 خاجِ بازی وَ می پرستی ، تو

                             مشهدو قم دوقطبِ ایمانت

                                                گوشه هایت همه امامزاده

 

اوّلین نقطه ی حضورِ بشر

                مهدِ خیرو همیشه بد با شر

                                 ای موحّد وَ مهد پاکی ها

                                            هرچه خوبیست ازتو شد زاده

 

ای قدمگاهِ پاکِ معصومان

                 حافظت معجز جهان قرآن

                                خاکِ پاکِ امامِ هشتمِ ما

                                             شاهِ والاتبارو شاهزاده

 

نقطه ی اوجِ روزگارم ، تو

                قلبِ من ، عشقِ من ، شعارم تو

                                 سربلندو نجیب و زیبائی

                                     ریشه داری تو چون بزرگزاده

 

وطن از رنجِ تو فغان دارم

                قصدِ تحقیرِ دشمنان دارم

                               بی تو دنیاست آخرِ دنیا

                                             همه ی مردمِ تو ، دلداده

 

در جهانی که هست چون زندان

                حکمرانی کند در آن شیطان

                               تو فقط مستقلّ و آزادی

                                              بهرِ آزادگان توئی جاده

 

روم و یونان به زیرِ پاهایت

           روس و عثمان و کشمکشهایت

                          جنگهایت دفاع و پیروزی

                                                رِندهایت برایت آماده

 

برده ای رنجهایِ دوران را

            خورده ای زخمهای شاهان را

                          شیطنت های انگلستان را

                                         از تو وحشتزده ، پدرخوانده

 

چارسویِ تو چار دنیا هست

               عالمی را به تو نظرها هست

                                دوربادا نگاهِ بد از تو

                                                جام دنیا وَ تو در آن باده

 

یک جهان است و دشمنی باتو

                  جمعشان جمع در بدی با تو

                         خالق است آنکه حفظ می دارد

                                                     اقتدارِ تو را خدا داده

 

پاره کردند عهدو پیمان ها

              کرده برپا عجیب طوفان ها

                             ای تو دنیائی از وفاداری

                                              هرکه بد کرد با تو ، افتاده

 

جمع هستند دشمنان باهم

               فتنه ها کرده اند بدان باهم

                            غافل از وحدتت ، نمی دانند

                                  خون دهند مردمت به تو ساده

احمدیزدانی

کوتوالkootevall 

  • احمد یزدانی

 

بنام خدای کعبه

 

داد پیغـــــــامِ بــزرگــــی آسمـــــان

گفــت با مــــا ، شیعیـــان و سُنّیــان

شادمان میگردد از وحــدت ، خـــــدا

مــی کنـد تغییــــر اوضــــاع جهـــان

ســرنگون شــد جـرثقیلی در حـــرم

تا بلـــــرزد پشـــتِ سلمـان و سران

خانه ی امـــنِ الهی امــــن نیســـت

چون کلیدش هست دستِ دشمنان

دســت زور اســــت و تکبّر حـاکِمَش

با تعـــــدّی و تجــــــــاوز ، همچنــان

از فلسطین و یمـــن تا مـــــرزِ شام

می کنند همــــراهیِ اهـــریمنــــان

در تمـــــامِ ســــرزمیــن مسـلمیــن

نیست آرامش از آنهــــا این زمــــان

مــــا مسلمــان بوده ، اهـــلِ باوریم

دور ذلّـــت از  مــــــرامِ عــاشقــــان

با جماعت حـــق نمــاید جلـــوه اش

گفـــت در آیاتِ خـــود قــــرآنمـــــان

در تفرّق سردی و پاشیدگی اســت

گُل نخواهـــد داد باغـــی در خـــزان

احمدیزدانی

 

  • احمد یزدانی

چقَــــدَر خـــــوبه کشــورم ایران

غــــرق آرامــش و گل و ریحـان

همــــه جـــا مــــوج میزنه لبخند

ای خــدا ، دور کــــن بدی از آن

 

کـــرده ام من سفـر در آن بسیار

دیده ام گـــوشه هـــای آن هربار

گفته ام در دلــم به خــالق خــود

ای خـــدا ، دور کـــن بدی از آن

 

گـــاهِ تفـــریح و ورزش و بازی

مـــوقعِ آشپــــزی و گلســــــازی

وقتِ رفتن به مـــــدرســــه گفتم

ای خــــدا ، دور کــن بدی از آن

 

هـــــرزمـــــانی به سینمـــا رفتم

یاکــه در پارکهــــای آن گشتــــم

با پـــدر مــــــادرم همـــه گفتیــم

ای خــدا ، دورکـــــن بدی از آن

 

گفت مادر که خاک گلگون است

شــرفِ مــا نتیجه ی خون است

هرچه خوبیست از شهیدان است

ای خـــدا ، دور کـــن بدی از آن

  • احمد یزدانی

رفتـــه با بال خیالــــــم به بلنــــدای جهــــان

 

چون پلنگان به کمینگاه کسانی که مَپُــــرس

 

وطـن از عاشقی همّت و چمــــران ها شـــاد

 

رفتــه در سینـه ی آتش چه یلانی که مپرس

 

شـــب و خطّ وخطــــرِ دشمـــنِ غـدّار گذشت

 

مانده شیطان و غمَش با نگرانی کــه مپرس

 

از تجــاوز وَ ستــم گفتـــه شــــدو درگیـــری

 

بوده در وِردِ سحــــرگه طَیَــرانی که مپـرس

 

ماجرائی که در آنجـا شـــده ام شــــاهـــدِ آن

 

گفتِمـــانی است میانِ دو جهـــانی که مپُرس

 

حضرتِ عرش نشین رو به شهیدان می گفت

 

شـــده صـــادر به همـه خطّ امانی که مپرس

 

کشتـــی امــــن به دریای پریشــــــان هستید

 

ناخــــدا می برد آن را به مـکانی که مپرس

  • احمد یزدانی

 

بنام خدا

کشـــــــورِ انقــــــلابـــیِ ایــران
تاکه مـــــردم شـــدند حـاکــمِ آن
موردِ ظلم و کینه واقــــع شــــد
بوده صــــدّام در خیــالِ گــــزند
 
انقـــلاب اســت و مردمان شادند
دشمنــان دست هــا به هم دادند
خــــورده نامـــردِ رذل هم بازی
به خیـــالــش کـه هست قدرتمند
 
داد فـــرمان به او عمـو سامش
بود اوضاع به وفـق و برکامش
وعـده داد او سه روزه پیروزی
در دلـــش آب مینمـــود او قنــد
 
کـــــرد صـــــدّام با تجاوز جنگ
حامیانش خــریده برخـــود ننگ
شـــد دفـاع واجب از وطن فوراً
همه عــازم به جنگ ، بی مانند
 
ناخــــــدا حضـــرتِ خمینـی بود
ایده هـــــا ایده هـــایِ دینی بود
گفت مــــــا تا به آخرش هستیم
خورد کشــــور برای او سـوگند
 
دزد آمد وَ سنگِ خــود انداخـت
با شریکانِ خود به میهن تاخت
بر تجاوز دفـــــاع به سختی شد
مــــاند ملّــت به عهد خود پابند
 
از تمــــامِ وطــن صدا برخاست
پیرمــردو جوان زِ جا برخاست
بانوان کــــرده اند همـــــــراهی
دختــــرانِ عــــزیزو غیـــرتمنـد
 
ملّتـــی بـوده بـا سپـاه همــــراه
ارتشی ،حوزه هـــــا و دانشگاه
بسته شد لب ،گشـــاده شد بازو
زده بر دســـت دشمنش پابنــــد
 
سالها جنگ بودو آتش و خـون
شـــده دشمــن اسیرِ پیرامــــون
اینطــــرف لشکــری همه همدل
شده بر دست و پای دشمــن بند
 
پا بمیــــدان نهـاد شیطان هــــم
با جنایت نمــــود اعـــلان هــــم
زده موشک به مــردمِ مظلـــوم
بود از کار زشتِ خود خـــرسند
 
حــقّ وباطــل وَ روبرو میـــدان
صف کشیدند ،ظاهـــرو پنهـــان
سیلی سخـــت خـــورده نالیــدند
داد خالـــق ســـزایِ آن پیــونــد
 
کشــورِ صاحب الـــزّمان ،ایران
حـــاکمیّت نــظاره بــر قــــــرآن
دید دنیــا ، یگانگــی ، وحـــدت
آتشــی بوده جنــگ ، بی مــانند
 
با شهــــادت رسیـــد پیــــروزی
عاشقان خورده اند ازآن روزی
رادمـــــردانِ بیشــه ی تـوحیـــد
نوجوانان ،عـــــزیزو عــــزّتمند
 
مـــــا مسلمــــان شیعــه وَ سنّی
اعتقـــادات ، مـــذهبی ، دینـــی
اهــــل عشقیــم ، اهـلِ یکرنگی
بوده با غیــر مثلِ خـــویشــاوند
 
وای از روزگـــــــارِ آشفتــــــــه
وای از حقّـــــه هــــای ناپختــه
وای از وقـــتِ رنجــشِ رهبــــر
هست کشور قـــوی وَ نیرومنــد
 
آتشــــی مــی شـــویم ســـوزنده
بهـــرِ خاکِ وطــــن فـــــروزنده
حــرفِ ایمان که جایِ خود دارد
هــرکه بد کـرد گورِ خود را کَند
احمدیزدانی
kootevall
  • احمد یزدانی

قطــــره وقتی همــــره رود اســـت دارد اعتبار

قعــــر دریا می رود ،آنگاه مـــی گیــرد قــــرار

حیثیّت از خالــــق و افتادگیهـــا هـــم از اوست

گوش کــن تو قصّـــه ی ابربهــــارو شـــام تار

انقلابـــی با شکــــوه از ســـوی ملّت شد به پا

شاه و اعوان و رفیقان کـــرده از کشــور فرار

رهبــریّت با خمینـــی بودو قــــرآن نقـــشِ راه

مـــردو زن ،از عـالِم و عامی همه در پای کار

دشمنانِ بیشمــــاری متّحــــد ، باهـــــم یکــــی

عقـربک ها چرخ زد از دشمنانِ جیره خــــوار

رهبـــری گل میکنـــد تا کشــوری گلگون شَوَد

آبرو را مــــی دهــــــد بر بنــــــدگان پروردگار

نورباران شــد زمین ،رفت از وطــــن دیو پلید

کشــــورِ ایران شــــد آزاد از نگاه و لطـف یار

روز سوّم بعدِ پیروزی خمینـــــی امــــر کــــرد

بازگردد درب مدرسه ، شـــروعِ کســــب و کار

ملّــــت ایران بشکــــــرانه همـــــه یکپارچــــه

کــــــرده آغـــــازِ تلاشِ ساختن ، شهـــرو دیار

اهلِ عشق و دلــربائی بود ملّــــت ، عاشقــــان

با تاسّی از بزرگان ،روزو شـــب در فکــرِ کار

کینه ی شیطان فـــراوان و ســـرانجام او پرید

چــون فنـــر از جای خود، فصلِ جدیدِ گیرودار

در سفارتخــــانه اش در قلـــب تهـران یکسره

نصــب شـد دستگاه و جاســـوسیِ آنان آشکار

دســــت اســـرائیل در دستش و شیطانِ بزرگ

داد دستورِ ترور ، تخـــریب ، میـــن و انفـجار

باندِ پیـکارو منــافـــق ،با فــدائــــی ، توده ای

حمله کــردند تا بیایند مارکسیست ها روی کار

کــــرده اند از غــــرب آغازو سپس باهم یکی

کومله ها با دموکـرات ،داس وچکّش هم شعار

زاهدان و ترکمن صحـــــــــرا و آمـل شد هدف

در خیالِ انتقـامِ سخت و شــــورش هــــرکنـــار

چــــونکه با ملّـــت نبودند از شناســـائی ذلیـل

داد ملّت درسِ تلخــی ، تا قیامــــت مــــــاندگار

رفته از دســـت وطــــن نیروی بسیاری ، ولی

از شهیـــدان برکــــــت بسیار آمـــد ، باوقــــار

گرچه بسیاری شدند در غائله هـــایش شهیـــد

از شهیدان بیمه شد کشور به لطـــفِ کـــردگار

سالــروز هفــــده شهــــــریور پنجــــــاه و نُــه

باسخنــــرانی  ، بنی صــدر شــد پیاده از قطار

در همان روزِ سیاه دســتِ تصــــادف زد زمین

پا شکست و تن شکست وروح مجروح ونزار

جنگ شد آغــازو چندی مـــن اسیر دردو زخم

شصت ویک برخاستم ،راهی به جبهه اشکبار

 تا به آخــــر چــــارده جبهـــه شده روزی مرا

رفتم و کردم دفـــاع از کشـــورو دین ، کامکار

عاشقی هستـــم کـــه از دوریِ از معشوقه اش

داد دارد با شــــکایت از جفـــــــای روزگــــــار

در خلالِ جنگ و بعد از آن مـن و دردِ شکست

دائماً درگیــر با ســــاقِ شـــکسته غُصّــــه دار

روزو شــــب پروردگارِ عالــــم از مــن با خبر

حفظ می کردازخطر هرگاه که میشد وضع زار

قطره ای هستم که همراهیِ رودی پرخـــروش

کرد یاری تا نگـــردم در کمنـــدِ شـــب شکـــار

جنگ بودو همــــزمان در چنــد جبهـه در نبرد

تا رساندم کشتــی عشقــــم بساحــــل ،ای بِرار

مـن در اشعــــارم بگویم ذکرِ حق، شادم از آن

دســتِ حـق را دیده ام با چشمِ جان در هرکنار

شاکــــرم مــــن ،گـرچه کم هستند افرادِ شکور

خالقـــا ، با لطــفِ تو ریزد به دریا چشمه سار

میخورم چون موج من بر صخره هایِ ساحلی

از برای شکـــرنعمـــت می کشـــم دادو هـــوار

بیشتر دیگر نمی خواهـــم بگـــویم از خــــودم

عـــاقــلان با میـــوه ای گوینــد جنسِ شاخسار

 احمدیزدانی

(کوتوال)

 

  • احمد یزدانی

عـــرضِ سلام ، عـرضِ ادب نازنین

از غــــــم دوریِ تو هستــــم غمیــن

آمـــــدی و برده ای دل را ،ولــــــی

بازنگــــــردانده به مــــن  همــچنین

دربــدرم در پـــــیِ گــــــم کــــرده ام

گــــاه هــــــوائیــــَّم و گـــه در زمین

گـــــرچــــه ندارم دل و بیــدل شــدم

شـــادم و خـــوشحال از عشقم یقین

گفــــت به مــــن عـاشقِ شوریده سر

لیــــلی خــود را تو چو مجنون ببین

بالِ من از شمعِ رُخِ عشق ســـوخت

تا کــــه شـــدم با گُـــلِ او همنشیــن

خـــــواند سحـــــر بلبـــلِ بیچـاره ای

از غــــــــمِ دوریِّ گُلــــش اینچنیـــن

چشــــــم بـه راهِ تــو، منــــم تــا ابـد

رفــــت به باد از تو تمــــامــــیِ دین

ایده و ایمـــــان و شــــرافــت توئـی

در قفســم بـــی تو ، بدان نازنیـــــن

  • احمد یزدانی