کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال  (اشعار احمدیزدانی)

بنام خدا


تنگه ی واشی ام و گـــــردنه ی حیـــرانم

مستی نیمه شب و ذِکرِ سحـــرگاهــــانم

ناز دنیـــای بنـــــانم ، هنــــر فـــــرشچیان

شعــــر پروین و فـــــروغم، قــــدح قوچانم

غــــزل حافظــــــم و مثنـــــــوی مـــــولانا

تخت جمشیدم و چون گوشه ای از ایرانم

می خوری باده فروشم ، دل عاشق دارم

بنده ای منتظــــرم ، کـــولی سرگـــردانم

برج میـــلاد نگاهـــم به جهان انسانیست

کــــوتوالـــم من و از خِطّه ی کـــوهستانم

احمدیزدانی(کوتوال)

پیام های کوتاه
تبلیغات
Blog.ir بلاگ، رسانه متخصصین و اهل قلم، استفاده آسان از امکانات وبلاگ نویسی حرفه‌ای، در محیطی نوین، امن و پایدار bayanbox.ir صندوق بیان - تجربه‌ای متفاوت در نشر و نگهداری فایل‌ها، ۳ گیگا بایت فضای پیشرفته رایگان Bayan.ir - بیان، پیشرو در فناوری‌های فضای مجازی ایران
طبقه بندی موضوعی
نویسندگان

۳ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «عشق دوروزه» ثبت شده است

  • احمد یزدانی

مــــانده ام مــن به گِل درونِ خودم

بـروم از دیــارو شهــــــرو دِهـــــم؟

گفـت بامــــــن به بانگ قهـــــرآمیز

اَجَلـــــم ، فـــــرصتی به تو ندهـــم

رفتنــــت حـــــــال و روزِ بـــــد دارد

غُــربت اســـــت و تــو پیــــــرِ آواره

همه ی هستیت فقط قلم است

مــی نـــویسی تو مـــــی کنـند پاره

بنشیـــن ،شَــر به پا نکن ،بس کن

جســـــدی نیســــت داخـــــلِ قبـرت

بازهـــــــم تهمـــــتِ دوبــاره به تو

مطمئنّـــــم صــــدا کننــــد گَبـــرَت

هرچقدر هم که فاصله باشد

مصرع آلـــوده با سیاست هست

از همـــــان لحظــــه ی نوشتن تو

شعر قربانی حسادت هست

مثلِ عصــــر حجـــر تفکّر کن

عکسِ مار است مـــــارِ این دوران

غیراز این هــرچه از تو ســــر بزند

میشوی سیبل و بعد گورستان

شده دنیا چو دهکده ، دزدان

کدخدایان کوره راه و شبند

چون ندیدند وقت پاسخ را

شادمانند که برده اند ، خوردند

با خدا حالشان تماشائیست

مثل سابق شمال و گردش و حال

گـــــورِبابای دیگــــران ، فعـــــــــلاً

سیرِ عــــــالـــم به پولِ بیت المال

در گُمــــــانند مــــــردم مظلـــــوم

مــــی نشیننـــــد چـون تمـاشاگر

غــافلند سارقـان که این مـــــردم

وقــــتِ لازم چـــو بمب ویرانگـــــر

عشق مردم مقدّس و پاک است

میشود بالهای پروازت

بده تاوان به پای عشقت ، چون

میکشد ، زنده میکند بازت

متزلـــزل وَ گنـگ و ســـرگـــــردان

نتوانـــی به نقطـــــه ای برســـی

با خــودت وا بِکَـــن تو سنگــــت را

چون صدای خدای دادرسی

غــم نخـــــور تازگــــی ندارد کـــار

از زمـــــــان قـــدیـم ایـــن بــــوده

چون بمیری به گــورَ تــو گــوینــــد

شعـــــر در خـــونِ او عجیــن بوده ،

می نویسم من از ره و بیراه

شاعرِ مـــردمم نه شاعـرِ شـــــاه

تــــو بــــرو لابــــــلای ابیــــــاتَـــم

تــا بــرآرَم مــــــن از نهــــــادت آه

هـــــرچــه گفتـم وَ یا نوشتم من

اگـر از مـــــردمست جاری هست

گفتگــــــو کـــــردن از غــمِ مــردم

مثل مرحم و زحم کاری هست 

احمد یزدانی

کوتوال

  • احمد یزدانی

عشــق دوروزه رســـم انسـانهـای بی درد است

می ســـوزم از دوری ،برایم رفتنــت درد اســت

می پیچــم و می گِــــریَم از بی همــــزبانی هــــا

صحـن و سرای خانه سردو با من هم درد است

شـــــاید نمیـــــدانی کــه دنیــــا با همــــه وسعت

تنها دو روز است و سپس خاکستری سرد است

آغـوش خــــانه بیـــــوفــــائی را نمی خـــواهــــد

هــــم ســاختن هــم سوختن از خصلت مرد است

با گــــرد دوران مـــن توافـــق کـــرده ام ،  زیرا

بازنده ام ، سرمایه ی مـن جــاده با گــــرد است

  • احمد یزدانی