در قفس بودن و پرواز نکردن سخت است

دادی تو بمن وعده بخشش و بهشت

در فضای نتی که سانسوری

شب ها به بستر و دستم کتاب تو

ایرانی آزاده را میهن چنان جان است

چارده خورشید در یک آسمان

متر و معیار خرد میزان پول

داده است شفا به کور پیراهن تو

رویای لطیف صبحدم بود پدر

رفته باشد چون خدا از یادها

مردم بنویسید که غم میبارد

عشقبازی بود و من در زندگی

مردم هستم غمین و یخ زده زار

سرخی صورت ز سیلی های ماست

طوفان درون سینه ی ایشان نهاده اند

طوفان درون سینه ایشان نهاده اند

‏در بند روزگار به زندان فتاده اند

‏آنانکه رنج وطن را به چشم خود ،

‏دیدندو چهره ی خندان گشاده اند . 

وطن ریشه و اصل و بنیان ما

شکوه ها میشود از مردم ما نزد خدا

جهان آبستن تدبیر و تغییر

امواج سرسختی که در طوفان گرفتاریم

زیر پا گردنه های سر راه ، دست انداز