کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال (اشعار احمدیزدانی)

نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رُخم****چشمه ام ،با دلِ صاف و لبِ خندان گریم .(احمدیزدانی)

کوتوال  (اشعار احمدیزدانی)

بنام خدا


تنگه ی واشی ام و گـــــردنه ی حیـــرانم

مستی نیمه شب و ذِکرِ سحـــرگاهــــانم

ناز دنیـــای بنـــــانم ، هنــــر فـــــرشچیان

شعــــر پروین و فـــــروغم، قــــدح قوچانم

غــــزل حافظــــــم و مثنـــــــوی مـــــولانا

تخت جمشیدم و چون گوشه ای از ایرانم

می خوری باده فروشم ، دل عاشق دارم

بنده ای منتظــــرم ، کـــولی سرگـــردانم

برج میـــلاد نگاهـــم به جهان انسانیست

کــــوتوالـــم من و از خِطّه ی کـــوهستانم

احمدیزدانی(کوتوال)

پیام های کوتاه
تبلیغات
Blog.ir بلاگ، رسانه متخصصین و اهل قلم، استفاده آسان از امکانات وبلاگ نویسی حرفه‌ای، در محیطی نوین، امن و پایدار bayanbox.ir صندوق بیان - تجربه‌ای متفاوت در نشر و نگهداری فایل‌ها، ۳ گیگا بایت فضای پیشرفته رایگان Bayan.ir - بیان، پیشرو در فناوری‌های فضای مجازی ایران
طبقه بندی موضوعی
نویسندگان

۵ مطلب در آبان ۱۳۹۳ ثبت شده است



می کنــــم آغـــاز با نامـــــت سخــــن           مفتــــخـــــر بر نامِ نامـــیِ تو ، مــــــن


مـــــــاهِ رخشـان و زمیــــن و آسمان           هســــت انوارِ تو در هــــر جـــــــزءآن


در دلِ هــــرجــــزء از کـــلّ جهـــــان           هســـــت آثــــارِ بـــزرگیّــــت عیـــــــان


غـــــرقِ تدبیــــرت شــده من سال ها            رستـــــه با مهـــــرِ تو از بنــــــدِ بـــلا


هــــرچه گفتــــم مــــن زِ روزِ ابتـــدا            تگیـــــه گـــاهِ مـــــن فقــــط بودی شما

خام گفــــتم ، بی قــــواعد گفتــــــه ام            پختــــه گفتــم ،با شــــواهــــد گفتــه ام


در تمـــــامِ سالهــــــا در طـــــــیِ راه            بوده ام مـــن چــــون گـــــدا،تو پادشاه


از شــــب و روزت هــــزاران داستان            گفتـــــه ام مـــــن بارهــــا ،باصدزبان


داده ام شــــــرحِ معــــــــانی وکــــــلام           بود شـــامــــل مهــــرِ تو بر این غلام


از درختـــــان و گـــل و صحــــــرای تو          از کــــویرو جنــگل و دریــــایِ تـــو


دادی از هـــــریک به آن دیگــــر حیــات          داده ای عــــالـــــم به یک ذرّه نجات


معــــرفت با صـــــــدمعـــــــانیِ دگــــــــر          خلــــق کــــردی تو زِ عمــــقِ یکدگر


عشـــــق را در سینـــــه هــــــا انداختــــی           کینـــــه راهـــم ســــدّ راهش ساختی


خلــــق کـــــردی مــــــــرگ را از زندگی           داده ای معنــــا به مـــرگ از بندگی


ســــالهــــــا مـــــن خـــــام بـــردم نـــامِ تو           خـــورده ام مِی، مـــن شکستم جامِ تو


هــــم دل و هـــــم چشـــمِ دل ، هــم زندگی           هســـــت بی نام تو عیـــــنِ بـــَردگی


جملــــۀ اوراق و دفتـــــر از تـــو هســـــت           عشقبــــــازیهــایِ اختر از تو هســت


ظلـــــم و عـــدل و روزو شب نحوِ تو هست          رفـــت و آمـــدها همه محوِ تو هست


وادیِ فکــــــری و مشتــــــــاقی زِ مــــــــــا            مــی دمی بر مُــــــردگان روحِ بقـــا


هـــــرچه گـــــویم از تو، مثــــلِ قطره هست           ســـــوزنی در کاهــــدان و ذرّه هست


مــــی دهـی تو اختیــــــارو جبــــــر هـــــــم           می کنـــی تو زنده و در قبــــر هـــم

                
              
از دلِ آتــــــش بــــرودت مـــــــی دهـــــــی           از تفــــــرّق تو مَـــودّت مـــــی دهی


می کنی آتــــش به ابراهیـــــــــم ســـــــــــرد           می کنی حــــق را تو پیــــروزِ نبرد


هـــــــرچــــه هستی؟آخــــــــرِ دنیـــــــا توئی          ابتـــــــدایِ خلقتــــی ،غـــوغـــا توئی


خـــــالــــــــقِ مـــــــن ،خالـــــــقِ عالــــم شما          خــالــــــقِ کـــلِّ بنـــــی آدم شمــــــــا


دستگیـــــــری می کنـــــی ،رهبـــــــر تـــوئی          بر تمــــامِ انــس و جان ،سرور توئی.
احمدیزدانی(کوتوال)
  • احمد یزدانی




کـــوچکانِ بزرگ انــدیشــــه،


آنقــدر زیرک و زبل هستیـــم


که به هر حقّه و کلک باشـــد


ندهیـــم جا درونِ این بیشـــه


به بزرگانِ فــــرصت اندیشــه


کوچکی راه و رسمِ خود دارد


هــربزرگی نیــابد این پیشـــه


گرچه باشد بسی هنـــرپیشــه


کارِ دنیــا ببیــن و رسـمِ طمع


که به این کوچکی ماهــم نیز


چشم دارندو در ســر اندیشه


به زبان کوچکی کنندو به دل


هست سودایِ سود، اندیشـه.

  • احمد یزدانی

محتوی مطلب

  • احمد یزدانی

 

 

 

قسمتی از مثنوی بلند فیروزکوه


به گــــوشه هـــــای هـــرانده ،کنارۀ نم رود
به شورو دشتی و ماهور ،نغمه ها وَ سرود
به گـــوش میرسد هرلحظـــه ،بلبلان هستند
به رقــص در دلِ البــرز سرخوش و مستنـد
زِ مــــردمی کـــه به پاکی فسانه هــــا دارند
به مهـــــربانیِ خـــود بر کـــویر مـــی بارند
هــرآنچه گفته شَوَد اندکی زِ بسیــار اســـت
یقیـــن به مـــــردمِ شاکر خدایشان یار است.
 
احمدیزدانی(کوتوال)بقعۀ ماچیان
  • احمد یزدانی

 






خون پائیــز است در رگهــای بارانِ بهــار

ره بسویِ ناگزیر است این خـراب آبادِ زار

گل به همراهِ طراوت قاصد پژمردگی است

باغبانِ روزگار از حال و روزش بیقــــرار

گر به دستِ عاشقی تقدیمِ معشوقش شــود

خاطراتش ماندگاراز عاشقی هـــا و قـــرار

هست دنیا مزرعه، ما کشتکارانــش همــه

وقت خرمن میشود پیدا ثمر از کشت و کار

بین راه و قهوه خانه این جهـــانت را ببین

زندگی مرگ است ، این دنیا سـرایِ انتظار

احمدیزدانی(کوتوال)


  • احمد یزدانی